Kleine muis zoekt een huis

Spel en onderzoek met Kleine Muis

In januari willen de leidsters meedoen met het nationale voorleesontbijt, ze kiezen voor het boek: Kleine Muis zoekt een huis van Petr Hor?cek

Ze willen de kinderen zoveel mogelijk bij het feest betrekken.

En dat begint met:

Ramen zemen.
De ramen moeten schoongemaakt worden om er Kleine Muis op te schilderen. Op maandag begint de schoonmaakactie. Juf Carolien gaat samen met juf Amber de bank die voor het raam staat verschuiven en daar komen direct een paar peuters op af. Pff: de juffen vinden de bank zwaar, de peuters niet, ze willen gerust een handje mee sjouwen. Dat wordt een geschuif. Het gaat goed totdat Guus en Pascal snel op de bank gaan zitten, nu wordt het wel een heel moeilijke klus. Het is echt te zwaar, dat wordt een gesprek. Amber haalt uit de huishoek de weegschaal en laat de peuters erop staan. Hoe zwaar zijn jullie? Als we de bank verschuiven met van die zware jongens erop, gaat het echt niet lukken. De hele week blijft de weegschaal een interessant object in de groep. Hoeveel weeg jij, wie is zwaar en wie is licht. Iedereen is het erover eens; Isabella is de lichtste. Tsja, zij is ook pas 5 maanden.

Maar: de bank is weg, we zijn klaar voor het water. Intussen zet Carolien de grote box een beetje dichterbij, even meekijken naar dat gespetter is voor de allerkleinste natuurlijk ook heel leuk. Het water wordt in de emmer gedaan, maar wat moet er nog meer in? Dat zijn leuke voorspellingen. Bubbels, zeep!.Dionne weet dat mama er sop in doet "ik mag niet", zegt ze. Dat is goed, juf Amber doet beetje sop in de emmer en de fles gaat terug in het hoge keukenkastje.

Mouwen omhoog en aan het werk. Heerlijk om de kinderen zo aan het werk te zien, de leidster doet mee en verbindt taal aan het handelen van de kinderen. "Wil jij de zeem pakken uit het water? Is de emmer niet te vol, dan wordt je mouw nat. Nee, mijn mouwen zijn hoog hoor!" Als de verf eraf is neemt ze schoon water en vol respect kijken de kinderen hoe alle vieze vegen nu echt worden weg gezeemd, met een zeem en een doek.

Een paar dagen later is het boek een aantal keren voorgelezen in de kleine en grote groep. En hebben we allerlei doosjes die als een huis kunnen dienen voor onze muizen verzameld. Een grote bak en zoeken maar, iedereen kan meedoen. Zelfs de kleintjes grabbelen mee. Passen, meten en vergelijken komt allemaal aan de orde. Er ontstaat een mooie uitstalling van "muishuizen" waarover iedereen wel wat te zeggen heeft. Ook de ouders als zij hun kinderen komen halen praten mee!

Kleine muis als grote vriend

Er komt eind januari een nieuw kind in de groep, Chris is ruim twee. Afscheid nemen is nog moeilijk, de opvang is voor hem en voor zijn moeder nieuw. Ze zijn allebei een beetje gespannen. Juf Marina weet heel goed de groep direct te betrekken bij het welkom heten van Chris. Ze vraagt aan Susanne en Mark of ze even de muizen laten zien aan Chris en zijn mama. De muizen staan op de kast vlakbij het raam. Chris mag er best eentje vasthouden. Intussen vertelt Marina wat ze van plan zijn met de muizen en het boek. Ze staan bij het raam. "Zullen we vanaf hier naar mama zwaaien?", stelt ze voor als ze merkt dat het moment van afscheid er is. Een dikke kus en Chris, juf Marina en de twee kinderen zwaaien. Chris houdt muis stevig vast en als Marina later ziet dat muis is gevallen vraagt ze aan Chris of muis weer in het holletje op de kast mag. Hij knikt. Muis blijft voor Chris een steuntje, zij zwaaien altijd samen naar mama. Dat is geen probleem.

Samen lunchen

De kinderen zijn gewend dat de boodschappenservice van de supermarkt spullen brengt en er zijn altijd een paar kinderen die door de leidster worden uitgenodigd om mee op te ruimen. Nu laat de leidster de spullen nog even in de kratten staan om aan tafel met de kinderen te kijken wat er allemaal in zit en te bespreken wat je voor de lunch nodig hebt. De kinderen kiezen en juf Sonia maakt een lijstje van de boodschappen die voor de lunch zijn. Maar wat vinden de baby's lekker, dat wordt moeilijker. Wat kan wel en wat niet. De lijst wordt heel uitgebreid en doordacht. "Dank je wel", zegt Sonia, jullie hebben mij goed geholpen. Als we samen gaan lunchen, weet ik wat we moeten kopen. De boodschappen voor de lunch worden gebracht en natuurlijk komt de lijst weer tevoorschijn, kijken of het er allemaal is.

Lekker schminken, leren in elkaars nabijheid

Bij de feestelijke voorleesdag hoort schminken.

Juf Angela neemt een klein groepje van vier kinderen bij zich aan de kleine tafel: een peuter, een dreumes en twee baby's in een wipstoeltje. Ze haalt uit een doosjes de spullen en laat zien, laat voelen en vertelt wat het is. Er zit een kwastje bij en dat kriebelt in je gezicht. Heel voorzichtig gaat ze bij baby Isabella over haar neusje. Ze lacht en dan wil Pien het ook wel even bij baby Marien proberen. Heel voorzichtig gaat ze naar Marien zijn gezichtje en Angela staat bij haar. Oeps, Marien schrikt en moet huilen en Pien krijgt ook direct tranen. Angela geeft Marien een doekje en kriebelt daarmee over zijn wang. Ze prijst Pien dat ze het zo voorzichtig deed, maar Marien vindt het toch een beetje eng. Dat kan. Als Pien als eerste het kapmanteltje met de ballonnen om mag is ze snel getroost.

Het schminken is: praten met elkaar, voelen, kijken in de spiegel en elkaar helpen.

Buitenspelen in het huis van Kleine muis

Juf Carolien heeft een bed getekend op het plein. Want door al dat gespeel en gepraat over het huis van muis weten de kinderen ook heel goed wat er allemaal in een huis is. En er komen volop idee?n: er is een schuur buiten, een keuken, een slaapkamer en als je op het houten deksel van de zandbak staat ben je op de zolder

Een nieuw kruispunt

Wat een ergernis voor de ouders: het dagverblijf is al weken slecht bereikbaar. De toegangsweg van de wijk wordt grondig aangepakt en het is winter. Regelmatig vallen er dagen af, het werk vlot niet erg, dus omrijden of door het zand baggeren naar de opvang. Ergernis voor de ouders, een kans voor de kinderen. Ze gaan er op uit.
Wie heeft vandaag de werkmannen al gezien? Ja hoor, Roos en Jeroen hebben de mannen met de vrachtwagens gezien. Wat doen ze toch allemaal met de straat, ik wil het wel gaan vragen en het eens bekijken, wie gaat er mee? Natuurlijk, juf Carolien krijgt de kinderen mee naar buiten. De baby's worden aangekleed, wie zelf de jas aan kan doet dat. Er wordt rustig de tijd genomen om elkaar te helpen. Even weg gaan is een hele onderneming, de interessante momenten starten al in de gang. We kijken of we nu beter laarzen of schoenen aan kunnen doen. Zitten je laarzen goed of heb je 'bananenvoeten'. De baby's gaan in de wagen en de kinderen die net lopen gaan in de bolderkar en kunnen uitstappen als ze zelf een stukje willen lopen.

De mannen stoppen direct als we met ons groepje aankomen lopen, maar dat is nu net niet onze bedoeling, wij willen actie. Juf Amber heeft onder de kinderwagen een paar scheppen gelegd, we kunnen gewoon even meedoen, dat is pas leuk. De kinderen zien dat de sjofel er niet is en Guus vraagt daar naar. De mannen vertellen dat de sjofel in onze straat komt om nieuwe stenen te brengen. Ze zullen even roepen. Geweldig!
Om wat terug te doen nodigen we de mannen uit om een kop koffie bij ons op het dagverblijf te drinken. We vragen welke kinderen de koffietafel in orde willen maken. En we praten met elkaar over de vieze schoenen van de mannen, die moeten uit.
Guus durft het wel te zeggen en als een echte portier staat hij bij de deur en wijst direct naar de schoenen: "mag niet". Guus straalt van trots. De mannen doen hun schoenen uit en lopen de gang door naar binnen. E?n van de mannen heeft een mooie blauwe koffer bij zich, een koffer met eten . Er zit een doos in met boterhammen.

De leidsters zorgen dat er de volgende dag ook wat broodtrommels in de huishoek liggen en jawel hoor, schoenen uit en aan de tafel met je brooddoos voor je neus. Net als.... de werkmannen.